Buikpijn en kerstkaartjes…

Toen ik vijf jaar was ging ik met mijn schoonbroer en grote zus mee naar Frankrijk op vakantie.  Een groot geluk voor een nakomertje in een gezin waar mama en papa het liefst in de eigen tuin op vakantie gaan.
Daar heb ik een “verdrinkingservaring” gehad.  Ervaring, want uiteindelijk had mijn schoonbroer héél snel gezien dat ik ‘blupje onder ging’ en heeft me vrij snel uit het water gevist.

Maar dat beeld van onder water gaan, de luchtbelletjes voor je gezicht zien, dat is een beeld dat ik nu nog steeds heel helder voor mijn ogen kan halen.
Vreemd, want uiteindelijk weet ik van alles rond die leeftijd nog bitter weinig.

Toen het dan september werd moest ik op zwemles.  En daar had ik dus een vreselijke angst.  Ik durfde niet in het water springen, want dan ging ik onder water.  Als iemand in het zwembad stond en ze zeiden: “Spring maar” dan sprong ik boven op die persoon om er zeker van te zijn dat ik niet onder zou gaan.
Telkens het zwemles was had ik dus ook “buikpijn”.  Eén keer was het me bijna gelukt om niet te moeten gaan, mijn papa dacht dat mijn toneeltje echt was en wilde me thuis houden.  Mijn mama zei: “Dat is niet echt, ze wil gewoon niet gaan.”

Nu ik kan je zeggen, voor mij was die buikpijn wel echt.  Stress buikpijn noem ik het.

Gisteren gebeurde er iets gelijkaardigs met Warre.
Hij had ‘ buikpijn’ oftewel helemaal geen zin om terug te gaan.
Na uitvragen kwamen we erachter dat er een voorvalletje was geweest met twee jongens uit zijn klas.
We hebben met hem gebabbeld en hij ging dan toch terug naar de klas, want daar is het fijn.

Gisterenavond vroeg ik naar wie van zijn klasje hij nog kerstkaartjes wilde sturen.  Hij had namelijk al van een paar kindjes een kaartje gekregen.
Hij begon op te noemen en na een naam of 3 kwam de naam van één van de jongens van het voorvalletje ook naar boven.
Dus ik vraag: “Ga je X ook een kaartje geven?” en hij zegt: “Tja, die is eigenlijk wel soms stom (het woordje bij de kleuters op dit moment), maar ik ga hem toch een kaartje geven.”

Ik had een doosje van 30 kaartjes voor 1 euro in de action gekocht, dus we hebben alle kindjes van de klas er maar één gegeven.  Maar zo zie je maar, een kind volgt toch echt een andere redenering: “Ik vind het leuk om kerstkaartjes te geven, dus geef ik er zoveel mogelijk”.  En eerlijk gezegd, hij heeft gelijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s