Paniek aan de ontbijttafel

Hoe we er precies bij kwamen weet ik niet meer.

Maar Warre vroeg: “Jullie gaan toch niet dood hè”.

Tja, daar mag je volgens mij toch echt niet over liegen.
Dus zeiden we: “Jawel, jongen, ooit gaan wij ook dood.  Alle mensen gaan ooit dood, dat is gewoon zo”.

En toen kwamen de grote ogen en zag ik de paniek groeien.
Want dood, dat is zoals ‘Lady’, (onze hond) dan kom je nooit meer terug.

“Maar mama, dan kunnen we niet meer allemaal samen in het grote bed liggen”.

Dat is ons ochtendritueel, als iedereen wakker is ’s morgens, liggen we met 5 in bed.
Warre knuffelt dan vooral met Leni, Inthe sleurt elke morgen een boekje naar papa dat hij moet lezen…
Het is één van de fijnste momenten van de dag.
En daar dacht dus Warre over na…

Het tweede waar hij aan dacht?:

“Mama, dan vind Leni je niet meer terug als je dood bent!”

Warre kan het niet hebben dat Leni huilt.
Ik heb hem uitgelegd dat het om verschillende redenen is: honger, vuile luier, buikpijn (krampjes) of mama kwijt/mama missen

We hebben hem wel gerust moeten stellen.  Dat we nog niet van plan zijn om te sterven en dat de mama en papa van mama en papa (oma, opa, make en pake) ook nog leven.
Normaal ben jij al groot als mama en papa doodgaan… En maar niet te ver ingaan op dat ‘normaal gezien’.

Wat een zware kost aan de ontbijttafel!  Hij was toch terug kalm toen hij naar school fietste.

Ik vond het héél ontwapenend om te horen wat hij dan erg zou missen en wat hij erg zou vinden…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s