Iron Maiden van de opera!

Een man hebben die in de theaterwereld werkt heeft zo zijn voordelen.
Voor dat we kinderen hadden ging ik wel vaker mee naar een voorstelling.

Toen hij vorige week een berichtje liet: “Zin in een Opera, ik kan tickets krijgen.”, moest ik niet lang nadenken.
Vooral ook omdat Leni al een paar keer gekolfde melk uit een flesje goed had genomen.

Dit was de generale repetitie.
Niet te vergelijken met de generale repetities van de toneelvereniging waar ik jaren in heb meegespeeld.
Dit was “echt”!
Geen pauze, zo goed als volle zaal.
Het enige waaraan je kon zien dat het toch repetitie was, waren het feit dat het orkest in casual kleding zat en niet in kostuum en dat de voorste 5 rijen voorbehouden waren voor regie en dergelijke.  Zo werden ze niet gestoord tijdens de uitvoering.

Bij deze opera hebben ze twee “Elektra’s” die om de beurt een dag zingen, anders is het te zwaar voor de stem.  Elektra zingt dan ook ongeveer anderhalf uur van de gehele opera! (Die ongeveer 2 uur duurt!)
Het is ook een ‘moderne’ opera, dat kon je zien aan het decor en de kleding.

Als vuurdoop in de opera kon deze wel tellen.
Chain saw massacre van de opera of Iron Maiden van de opera wordt deze wel genoemd en dat is echt niet overdreven.

Nog nooit heb ik zoveel bloed gezien.
De vader van Elektra werd vermoord door haar moeder en minnaar en Elektra zint op wraak…
Op een gegeven moment vielen er 5 honden-lijken naar beneden toen de moeder van Elektra op het podium kwam; ik heb zelfs gevraagd aan manlief: “Dat zijn toch geen echte?” – Zo realistisch was het.

Thank God voor de boventiteling ook!  De vertaling van de Duitse tekst kwam bovenaan het podium staan en kon je dus lezen.  Dat had ik soms echt nodig om te kunnen volgen hoor!

Op het einde stroomde het bloed over het decor in grote gutsen en vrolijk werd je van het einde ook niet.
Het is echt een zwaar stuk om opera mee te starten, maar ik moet ze het wel geven: ik zat er helemaal in!
2 uur zijn omgevlogen!

Na de voorstelling moest manlief nog een paar computers gaan halen bij de artiestenuitgang.
Ik bleef even wachten, want met ‘high heels’ over de opgebroken straat in Antwerpen twee keer lopen leek me maar niets!
De mevrouw aan de balie vroeg wat ik ervan vond.  Toen ik haar vertelde dat het de eerste keer was dat ik een opera zag zei ze: “Oei, dat is wel een zware om mee te beginnen zeg!”

Ja om het in één woord te zeggen: “Grillig”.

Vrolijk kom je er zeker niet buiten, maar het was een hele ervaring en ik wil misschien nog wel eens eentje doen.  Maar dan een beetje lichter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s