Beroepsleerlingen.

Volgend schooljaar ben ik er een jaartje tussen uit.
Eén jaartje exclusief voor mijn gezin en mijn kleine kindjes, één jaar echte thuisblijfmama.

Normaal gezien geef ik ongeveer de helft van mijn uren les in het beroeps secundair onderwijs.
Ik ben titularis van het tweede, waar ik 7 uur per week lesgeef.

Ze zijn ad rem, ze zeggen wat je denken en als je les saai is, dan zal je het geweten hebben.
Ze zijn handig, mondig, …

Niet alle leerkrachten kunnen aan hen lesgeven en nog erger, niet alle leerkrachten ‘willen’ aan hen lesgeven. 

Andere leerlingen, ouders en soms zelfs leerkrachten schatten de beroepsrichting en de leerlingen die er zitten niet naar waarde in.

Hoe vaak ik hen moet vertellen dat ze niet minder, maar anders zijn.
Ze hebben vaak het gevoel dat ze moeten opboksen tegen de wereld die denkt dat ze ‘dom’ zijn.

Elk jaar vertel ik verschillende keren hetzelfde verhaal:
“Jullie zijn niet dom, jullie leren anders.  Jullie talenten liggen ergens anders en dat is niet erg.  De mensen die zo praten over jullie zijn eigenlijk de domme mensen.  Vertel hen eens wie er straks hun huizen in elkaar metst?  Vertel hen eens wie er aan de kassa van de winkel zit, vertel hen eens wie er in de keuken werkt van het restaurant waar ze zo graag gaan eten, vertel hen eens wie de zorg voor hun kindjes op zich zal nemen als ze zelf gaan werken, vertel hen eens wie er voor hen zal zorgen als ze zelf niet meer kunnen!  Juist ja: JULLIE!”

De laatste maand ben ik ondertussen 4 oud leerlingen tegen gekomen in verschillende winkels.  Drie van hen zitten in een beroepsrichting.  Van die andere leerling weet ik het niet zeker, maar ze had het toen al moeilijk dus het zou kunnen dat ze ondertussen ook een beroepsleerling is. (NEEN – ik weiger om het ‘AFZAKKEN’ te noemen!)
Ze stonden alle vier aan de kassa en waren alle vier super vriendelijk tegen alle klanten.  Ze kregen dus de verantwoordelijkheid om de kassa te doen en wat nog belangrijker is ze willen werken! 
De glimlach die ik kreeg toen ik elk van hen met de voornaam aansprak sprak boekdelen.
“Dag mevrouw!”

Ze kunnen en willen, ze hebben talenten, ze draaien mee in onze maatschappij en ze zijn nog niet afgestudeerd.  Ze komen er wel!

En als leerkracht die elk jaar zo hard moet knokken om hun zelfvertrouwen omhoog te krijgen doet het zo goed om ze daar te staan stralen!  Ze doen dat goed en ja, dat moest ik even kwijt!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s